सुखासीनता पूर्णतः घातकारी ।
मने भयकुनी लोक होती विकारी ।।
जगीं लोक जे इंद्रियांच्या अधीन ।
अशांच्यामुळें मायभू होई क्षीण ।।१।।
आहे कां कुणी भोवताली उपाशी ।
स्वतः जेवताना विचारा मनाशीं ।।
नसावे कधीं ही मनानें अधाशी ।
असें आत्मनाते असावे जगाशी ।।२।।
अलंकार वस्त्रे तनू भूषविती ।
तनुप्राणशक्ती न ते वाढविती ।।
विना राष्ट्रनिष्ठा असें जो विकास ।
तयानें पुरा देश होई भकास ।।३।।
जगावे कधीं ना स्वतःच्या सुखार्थ ।
जिणें धन्य तें, जें जगाच्या हितार्थ ।।
तरु वेंली गाई नद्या चंद्र सूर्य ।
उरीं साठवूं या जगाया आदर्श ।।४।।
पेराल ते उगवते,खलु विश्वसत्य ।
मातानुसार उपजे उदरीं अपत्य ।।
इच्छा तशी फळे मिळतात जाणा ।
हें जाणूनी धरू उठा शिवसूर्यबाणा ।।५।।
पुठ्ठा न रक्षूं शकतो कधीं ग्रंथज्ञान ।
पदशक्ती वाढू न शके जरी पायीं वाहाण ।।
सर्वांस प्राप्त जरी हि गृहवस्त्र अन्न ।
निष्ठा विना न बनते जगीं राष्ट्र महान ।।६।।
